wakacje na czterech kółkach- zakończenie

Trzeba skończyć wreszcie relacje z wakacji, bo przecież dzieje się ciągle sporo. No i jak tu pisać o czymś nowym, skoro wakacje jeszcze w zawieszeniu? Z nowości : pływactwo wpław i na rowerze wodnym po zalewie zegrzyńskiej, kinko, spacerowanie i leniuchowanie. No i planowanie wspólnego tygodnia wakacyjnego w sierpniu... Tym razem w górach:-) No a teraz do adremu Dzień 12- czwartek Ulka stanowi stały element naszego krajobrazu. No i dziś B...n wkroczył do pokoju z hasłem „widziałem Ulki cień”. Dziś próbowaliśmy po raz kolejny zanalizować dzieło wiszące na ścianie (co to miałam wyjaśnić jego zagadkę) – cierpliwości, już w jutrzejszym dniu podam rozwiązanie tej zagadki. Mieliśmy taką wielką ochotę, żeby to dzieło uzupełnić...Dorysować twarze, wąsy, okulary i różne inne dodatki, żeby wiadomo było o co chodzi. Skończyło się wybuchem wielkiej wesołości, bo w dalszej przyszłości widzieliśmy zrozpaczonego autora tego dzieła (naszego gospodarza), po dokonaniu uzupełnień przez nas.... Zrozpaczonego z powodu zniszczenia dzieła jego autorstwa. Bxxxx rzucił teorię, że na obrazie figuruje św. Florian, z powodu gaszonego przez główną postać pożaru, a ja nadal stawiałam na obcych (to ten brak twarzy!). Wybraliśmy się na krótką przejażdżkę, postanowiliśmy po raz ostatni też pojechać na pyszne placki ziemniaczane. No i już coraz więcej z tego, co robiliśmy nosiło hasło „ostatnie”. Ostatnie oczywiście nad morzem. Każdy wyjazd jest jakiś smętny ...Francuzi mawiają „wyjechać, to jak troszkę umrzeć” i pewnie coś w tym jest.... Dzień 13- piątek Przez cały pobyt „Ten, co to nie lubi, jak wymieniać jego imię” miał pomysł na spacer brzegiem morza do Pogorzelicy. Zresztą już o tym pisałam. Jakieś 20 km tam i z powrotem. Pogoda wydawała się sprzyjająca, sprawdziliśmy naocznie i naskórnie, bo wybraliśmy się wczesnym świtem na poranny spacerek (tu następuje różnica zdań....to co dla mnie jest bardzo wczesnym świtem, niemalże porą nadranną, dla B....a jest środkiem dnia :-) więc zapakowaliśmy to i owo do plecaka, dodam, że nie do mojego plecaka i nie ja go niosłam :-) Pogoda, nie po raz pierwszy, zrobiła nas w jajo. Nadciągnęły chmury, wiatr zrobił się paskudnie zimny i nie było innego wyjścia, jak poddać się i ukończyć spacer przed czasem. Zimno było przenikliwe, a ja zmarzłam jak nigdy dotąd, więc w ramach odreagowywania zapakowałam się pod kołderkę, bo nie mogłam jakoś do siebie dojść. Za to mój współspacz z pokoju (hihihihi) pojechał sobie rowerkiem, żeby pożegnać się z okolicami. No i jeszcze tylko wypad na pożegnalną rybkę...i zostało już tylko pakowanie. No i rozwiązanie zagadki obrazu. Spytaliśmy o niego wprost naszą gospodynię (gospodarz przebywał na plenerze malarskim). Po pierwsze; „wiadomo Kto” miał rację – jest to wizerunek św. Floriana. Po drugie: obraz jest po prostu niedokończony.... Jeszcze tylko podsumowanie. Ułożyliśmy sobie listę elementów, o których nie pisałam zbyt wiele, bo były powtarzalne i przewijały się przez cały pobyt: - szwadrony Lulka krwiopijcy - Ulka, Józio, Sońka oraz inna okoliczna zwierzyna domowa (kocio-psia) - głód (w sensie apetytu...na wszystko) - spacery po plaży - moje zbieractwo wszystkiego, co się da...bursztynków, kamyków, muszelek - autochłon na motorze (z powodu hełmu i okularów wyglądał jak wermachtowiec)- ciągle go spotykaliśmy - moje noszenie okularów przeciwsłonecznych podczas jazdy na rowerze (głownie na piersiach, a nie na oczach- w końcu przestałam je nosić i zawracać sobie nimi głowę..) - język niemiecki (wszędzie go słyszeliśmy) - jazda środkiem drogi samochodów autochłońskich - zimna woda w umywalce dla Bohuna (no raz chyba mogę użyć) – ciepła dla Czaro - cisza....(nie było hałotycznie- to określenie mojej exteściowej ; kiedy Młodzi byli mali, to robili sporo hałasu, co było komentowane ”jakie one hałotyczne są, te dzieci”)